Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Ο κύριος Μαλάκας

Πόσο μαλάκας μπορεί να είμαι?
Αυτό το ερώτημα με βασανίζει μέρες τώρα....μπορεί και χρόνια.....απλά τώρα βγήκε στην επιφάνεια και είναι τόσο έντονο και βασανιστικό που πραγματικά διψάω για μια απάντηση.
Καθώς περπατούσα προχτές (αγαπημένη συνήθεια) σκεφτόμουν, σκεφτόμουν ασταμάτητα και μια ανεξέλεκτη οργή ξαφνικά με συνεπήρε. Κοίταζα παντού γύρω μου ψάχνοντας κάποιον να τα βάλω (κανα μιγόχεσμα μεταξύ μας, μην τις έτρωγα κιόλας) αλλά τίποτα. Λές και όλοι οι κοντοί και οι μισοριξιές είχαν κρυφτεί. Συνέχιζα να περπατώ χωρίς να ξέρω που πηγαίνω (κι άλλη αγαπημένη συνήθεια).....
κάποια στιγμή κουράστηκα, άνθρωπος είμαι και εγώ, πόσο περπάτημα πια και αποφάσισα να πάρω το δρόμο της επιστροφής (όχι με τα πόδια βέβαια, μαλάκας είμαι?α συγνώμη ξέχασα αυτό είναι ένα ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί ακόμα).
Μπήκα στο αγαπημένο μου όχημα και έβαλα cd Πρωτοψάλτη, ακριβό μου διθέσιο καλό μου αμάξι, όπως λέει και ο στίχος. Ταίριαζε γάντι με κάποιες μικρές διαφορες βέβαια (το δικό μου είναι ένα γιούγκο, συλλεκτικό κομμάτι, εγώ το έχω και κάτι ετοιμοθάνανοι παπούδες 200χρόνων, με φουλ ομως ηχοσύστημα δικέ μου, φιμε τζάμι, τουρμπάτι μηχανή, τελική 100χλμ.άσε άλλη φάση σου λέω). Τελοσπάντων, για να μην τα πολυλέμε για τα αυτοκίνητα γιατί είναι αντικείμενα και όπως έχω ξαναπεί εμένα με ενδιαφέρει ο άνθρωπος και οι προβληματισμοί του, όπως οι δικοί μου καλή ώρα, μπήκα στο μωρό και είπα :τώρα είμαστε οι δύο μας, όπως παλιά, θυμάσαι, που ξεχυνώμασταν στους δρόμους και είμασταν ο φόβος και ο τρόμος (έχανε τότε λίγα λάδια, τα φρένα δεν πολυέπιαναν, δεν το περιποιόταν καθόλου ο παππούς μου, όταν όμως έπεσε στα χέρια μου το μωρό μίλησε). Βούρκωσα απο τις αναμνήσεις που έχω μοιραστεί με το μωρό αλλά δεν άφησα αυτό το συναίσθημα να με παρασύρει. Βάζω πέμπτη θυμωμένος πια και σαρώνω την εθνική.
Είμαι σε έκσταση, τα έχω δώσω όλα, τα άλογα του μωρού χλιμιντρίζουν......όταν ξαφνικά βλέπω κολλημένο απο πίσω μου έναν γελοίο να μου αναβοσβήνει τα φώτα....είμαι πια στα κόκκινα, έχω ξεφύγει, δεν σταματάω όμως, ή όλα ή τίποτα. Μπροστά εγώ απο πίσω μου αυτός αναβοσβήνοντας τα φώτα συνέχεια.....ξαφνικά κόβει το τιμόνι και έρχεται δίπλα μου...είμαι έτοιμος για την μεγάλη κόντρα.....ανοίγω το παράθυρο έχοντας πατημένο τέρμα το  γκάζι και τον ακούω να λέει: Ρε μαλάκα στη δεξιά λωρίδα πάνε τα κάρα.................πατάει μια γκαζιά και εξαφανίζεται.
Έχω μείνει αποσβωλομένος. Τι έγινε τώρα? Απο την ταραχή μου σταματάω σε ένα βενζινάδικο (να βάλω και λίγο αέρα στα λάστιχα). Όλη μου η ύπαρξη  έχει συγλονιστεί. Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που δεν με ξέρει καθόλου και μόνο με μια ματιά να με αποκαλεί έτσι....Μαλάκα....ακόμα ηχεί αυτή η λεξη στα αυτιά μου. Έτσι ξαφνικά ξεκίνησε πάλι ο αιώνιος προβληματισμός μου....
Πόσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος? Πόσα μπορεί να καταλάβει κάποιος άγνωστος με μια ματιά που θα σου ρίξει? Πόσοι προβληματισμοί μπορεί να με βασανίζουν καθημερινά? Πόσα περπάτημα θα ρίξω ακόμα? Πόσες φορές θα πάω στην τουαλέτα απο το χαλασμένο γάλα που ήπια? Πόσες φορές θα ρευτώ αυτό το σουβλάκι με  τζατζίκι?Πόσο θα βρωμάω μετά απο το σκόρδο? Πόσο κάνει 1+1? Πώς με λένε? Που πάω? Ποιός είμαι?........και στην τελική πόσο μαλάκας είμαι?




τάδε έφη φιλόσοφος




Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2011

Ο Σάκης

Νιώθω πολύ κουρασμένος. Οι σκέψεις με βαραίνουν, τα λόγια πιο πολύ...πάλι χάνομαι στα παράξενα παιχνίδια που παίζει το μυαλό μου.
Πέρασα ένα γεμάτο καλοκαίρι. Ξεκουράστηκα, μέθυσα, αγάπησα και αγαπήθηκα αλλά μόνο εγώ. Ο Σάκης όχι. Μην μπερδεύεσαι αγαπημένε μου αναγνώστη δεν είμαι γκέι (σου έχω αποδείξει άλλωστε πόσες κατακτήσεις έχω). Ο Σάκης είναι το άλλο μου εγώ ή καλύτερα ο άλλος μου εαυτός.
Χρόνια τώρα έχουμε αυτό το πρόβλημα. Κάθε φορά που περνάω καλά, κάθε φορά που μου αρέσει κάτι ο Σάκης διαφωνεί ή κάνει τα πάντα να μου χαλάσει τη διάθεση. Το αποτέλεσμα να τσακωνόμαστε. Δεν μπορώ άλλους καυγάδες. Δεν γίνεται κάθε βράδυ να πρέπει να του εξηγώ γιατί είπα το ένα και το άλλο, γιατί έκανα αυτό και όχι εκείνο. Συνέχεια ένα γιατί. Ένα αναπάντητο "γιατί" διότι πολλές φορές δεν  μου απαντάει, μου κάνει μούτρα και εκεί είναι που πρέπει να μας ξεπεράσω και τους δύο για να καταλάβει.
Νομίζω οτι με ζηλεύει γιατί έχω φτάσει σε ένα σημείο να με γνωρίζω τόσο καλά και αυτός απο την τεμπελιά που τον δέρνει δεν έχει καταλάβει τίποτα. Ατελείωτα βράδια έχω κάτσει να του εξηγήσω οτι απο τη στιγμή που συνυπάρχουμε καλώς ή κακώς στο ίδιο σώμα θα πρέπει να καταλάβει και αυτός κάποια πράγματα, να κάνει κάποιες υποχωρήσεις, τίποτα, χαμένος κόπος. Δείχνει να συμφωνεί μαζί  μου αλλά μετά απο μερικές μέρες πάλι τα ίδια.
Αυτό όμως που πραγματικά με έχει θυμώσει πια είναι οτι κάνει τα πάντα να μου χαλάσει την καλή εικόνα που έχω.Την καλοσύνη και την γλυκύτητα που έχω την ζηλεύει θανάσιμα. Γιατί εκεί έχω καταλήξει οτι με ζηλεύει. Πόσες φορές δεν του έχω κάνει τα χατίρια, δεν τον έχω κανακέψει, τίποτα, δεν εκτιμά τίποτα. Προσπαθεί συνέχεια να καταλάβει περισσότερο χώρο για να φαίνεται εκείνος, να κάνει ό,τι τρέλα του έρχεται κατα νού και μετά να μαζεύεται και να πρέπει εγω να απολογηθώ. Τόσο κότα είναι. Είμαι πραγματικά πολύ θυμωμένος μαζί του!
Είναι μια περίεργη σχέση αγάπης και μίσους. Με προβληματίζει όμως διότι έρχεται σε κόντρα σε αυτή την βαθιά γνώση που έχω για τον εαυτό μου. Τον συγκεκριμένο κύριο Σάκη είναι σαν να μην το γνωρίζω..............και τώρα που το καλοσκέφτομαι μάλλον έτσι θα συνεχίσω, τι σχέση έχω εγώ άλλωστε με αυτόν τον κύριο, ουδεμία! Απλά θα ήθελα να ξεκαθαρίσω οτι αν ποτέ πέσει στο δρόμο σας να καταλάβετε οτι δεν είμαι εγώ αλλά ο άλλος, αυτός ο Σάκης. Και για να ανακεφαλαιώσουμε εγώ είμαι καλός, ευαίσθητος, κυρίως έξυπνος, μετριόφρων που ψάχνω συνέχεια την παιδική ανεμελιά και ο Σάκης είναι εγκεφαλικά λοβοτομημένος, ανίκανος να αναλάβει τις ευθύνες των πράξεών του και κυρίως με ζηλεύει.





τάδε έφη φιλόσοφος


Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Τα χάπια μου...και ένα ταξί να φύγω





............αποφάσισα να αφήσω τον τίτλο για το τέλος. Να αφήσω τα λόγια να με παρασύρουν και να μου υποδείξουν την συνέχεια αυτής της ιστορίας.
Σήμερα ήμουν στην θάλασσα και σκεφτόμουν τα λόγια μιας  καλής και σοφής φίλης μου. Χτές μιλήσαμε μετά απο αρκετό καιρό, έλειπε εκείνη για διακοπές μετά εγώ, τελοσπάτνων κάναμε καιρό να τα πούμε πραγματικά όπως εμείς οι δύο ξέρουμε. Λοιπόν, αυτη η φίλη μου είπε μια απίθανη ιστορία για έναν τρελό έρωτα που έζησε στις διακοπές της. Μου μιλούσε με τις ώρες για αυτήν την αιθέρια ύπαρξη που την  συνεπήρε και την γέμισε με αισιοδοξία και ελπίδα οτι ο έρωτας ζεί και υπάρχουν αγνοί και καλοί ανθρωποι σαν και εκείνη. Όση ώρα μου μιλούσε δεν μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια απο πάνω της, έλαμπε σαν τον ήλιο. Η ενέργεια που εξέπεμπε ήταν μαγική....Ήταν τόσο παραστατική σε αυτά που περιέγραφε που ένιωθα σα να τα ζούσα και εγώ εκείνη τη στιγμή!Ήμουν τόσο χαρούμενος για την φίλη μου και για να είμαι ειλικρινής και για τον εαυτό μου γιατί μου ξανά έδινε την ελπίδα οτι ο έρωτας υπάρχει, δεν είναι μια ουτοπία των παιδικών μας χρόνων......
Πέρασαν πολλές ώρες, θα μπορούσε να γράψει και βιβλίο, τόσο μεγάλη ήταν η ιστορία της, δεν με πείραζε όμως, ήταν η φιλή μου και ήθελα πραγματικά να την ακούσω, ήθελα πραγαμτικά να της αφιερώσω όλο τον χρόνο για να ακούσω μόνο την δική της ιστορία....δεν ήθελα να πώ τίποτα, τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό απο εκείνη και ό,τι έζησε αυτό το καλοκαίρι...
Βγήκαμε στο κήπο να περπατήσουμε και να κάνω ένα τσιγάρο καθώς εκείνη συνέχιζε να μου διηγείται αυτόν τον ανεπανάληπτο έρωτα. Ο ζεστός ήλιος μας έλουζε διακριτικά και τα λόγια πια είχαν πάρει μια άλλη διάσταση σχεδόν μεταφυσική. Ζούσα μέσα απο τα λόγια της!Δίψαγα για αυτη την ενέργεια, τόσο φωτεινή και λαμπερή ήταν που δάκρυσα...
 Με είδε, τράβηξε τα μαλλιά απο το μετωπό μου και με φίλησε στα μάτια. Ο χρόνος μας τελείωνε, ο κύριος με τη λευκή στολή μας πλησίαζε...ήξερα οτι θα κάνω καιρό να την δώ πάλι!
Γύρισε και μου ψιθύρισε κάτι, δεν το άκουσα καλά, πιο δυνατά της είπα. Ο κύριος μας είχε φτάσει, ήταν η ώρα να πάει να ξεκουραστεί. Εκείνη γύρισε και με κοίταξε με αυτά τα μεγάλα εκφραστικά μάτια της και μου έγνεψε αντίο. Απομακρυνόταν. Απόμεινα με τον κύριο με τη λευκή στολή, ο οποίος με κοίταζε με απορία. Με ρώτησε αν η φίλη μου μου είπε για τον τρελό έρωτα που είχε ζήσει, του απάντησα ναι και χαμογέλασα, ξαφνιάστηκε. Με ρώτησε αν γνωρίζω που βρίσκομαι, του απάντησα στο κήπο. Ναι, αλλά σε ποιο κήπο μου είπε, ξαφνιάστηκα. Και συνέχισε αποφασιστικά: Κύριε είστε στο κήπο του ψυχιατρείου, η κ.Τάδε (δεν θέλω να την εκθέσω) νοσηλεύτηκε στις αρχές Αυγούστου με έντονο παραλήρημα για ξέφρενους έρωτες που έχει ζήσει, η διάγνωση είναι σχιζοειδής προσωπικότητα. Αυτό όμως που πραγματικά με τρομάζει είναι οτι εσείς δεν γνωρίζετε που είστε!Μήπως να περάσετε μέσα να τα πούμε και με εσάς λιγάκι?
Τον κοίταξα με οίκτο (όπως τον άλλο κύριο στις διακοπές μου) είναι δυνατόν? Τι άνθρωποι!Τι άξεστοι άνθρωποι! Έχω σοβαρές υποψίες οτι αυτός ο κύριος με την λευκή στολή δεν ήξερε τι του γινόταν! Έφυγα απο τον πανέμορφο κήπο γεμάτος ελπίδα αλλά και ανακούφιση οτι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι σαν τη φίλη μου. Η αλήθεια είναι οτι όταν πρωτοέφτασα για να την συναντήσω μου έκανε μια εντύπωση το κτίριο αλλά με καθυσήχασε η φίλη μου οτι ήταν ένα πολύ γνωστό και μπαρόκ ξενοδοχείο. Τώρα που σκέφτομαι αυτόν τον κύριο τον λυπάμαι πραγματικά.....
 Της έστειλα μήνυμα στο κινητό οτι περιμένω να γράψει όλη την ιστορία της στο blog της. Είναι κρίμα να μη  μοιραστεί την εμπειρία της με όλο τον κόσμο.



τάδε έφη φιλόσοφος


Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Διακοπές

Πόσο όμορφο είναι το καλοκαίρι...σε μαγεύει, σε ταξιδεύει, σε αναζωογονεί και σου δίνει δυνάμεις να αντιμετωπίσεις το χειμώνα που έρχεται. Εγώ όμως δεν φοβάμαι, βρίσκομαι εκεί που ακριβώς θέλω να είμαι...ζω την πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου, είμαι με τους φίλους μου, αυτό το πολύτιμο δώρο που λίγοι ανθρωποι μπορούν να εκτιμήσουν!
Το μυαλό μου παίζει κάποιες φορές κάποια παιχνίδια, όπως σήμερα, σα να υπάρχει κάτι πιο σημαντικό απο αυτό που βιώνω αυτή τη στιγμή...σταματάω και προσπαθώ να αφουγκραστώ την ύπαρξή μου για να ξεδιαλύνω τι είναι αυτό...προσπαθώ, προσπαθώ, προσπαθώ αλλά τίποτα...μάλλον με έχουν παραφουσκώσει οι μπύρες που ήπια το μεσημέρι.
Η ησυχία είναι αυτό ακριβώς που αναζητώ και ευγνωμονώ όλη την πλάση που μου δίνει αυτή τη δυνατότητα. Θέλω το κεφάλι μου να καθαρίσει απο όλα, αυτή η μελαγχολία που τόσο καιρό με βασανίζει θέλω να εξαφανιστεί και να νιώσω πάλι αυτό το ανέμελο πλάσμα που ήμουν παλιά. Καλά μου έλεγε η μανούλα να προσέχω τη σιλουέτα μου όλο το χειμώνα και να τώρα βιώνω τα αποτελέσματα: κοιλιές και πλαδαρότητα.Αυτή η κατάσταση μου έχει συντρίψει την ψυχολογία αλλά πραγματικά θέλω να τη διώξω μακριά.Δεν θέλω να χάνομαι σε τέτοιες μικρότητες. Υπάρχουν πιο σοβαρά πράγματα απο την εμφάνισή μου, όπως να μην είχα αυτούς τους τόσο καλούς φίλους να μου συμπαραστέκονται ακόμα και τώρα που είμαι σε αυτή την κατάσταση λέγοντας μου τα καλύτερα λόγια: οτι συνεχίζω να είμαι το ίδιο θελκτικός και σπάνιος όπως παλιά! Δεν τους πιστεύω γιατί είμαι και μετριόφρων αλλά καταλαβαίνω την αγάπη τους μέσα απο τα λόγια τους.
Φοβάμαι μήπως δεν καταφέρω να σας ανταποδώσω μια μέρα την καλοσύνη σας, μήπως δεν αξίζω όλη αυτή την αγάπη...
(απο μικρό παιδί με χαρακτηρίζει η μετριοφροσύνη,  όπως μου έλεγαν και οι γονείς μου είναι μια απο τις σπάνιες αρετές μου...αχ πόσα χρωστάω σε αυτούς τους ανθρώπους!)
Μένουν λίγες μέρες ακόμα πρίν επιστρέψω στη βάση μου και αναλωθώ πάλι  στην μιζέρια της καθημερινότητας. Σαν όνειρο μου φαίνονται αυτές οι μέρες, ένα όνειρο που δεν θέλω να ξυπνήσω...
Τις διώχνω αυτές τις σκέψεις γιατί ακόμα έχω μέρες μπροστά μου να ζήσω και να γευτώ καινούργια πράγματα και εμπειρίες για να επιστρέψω μετά και να τις εκμυστηρευτώ σε όλους εσάς τους μπλογκοφίλους μου.................................................................................................(μεγάλη παύση)
........................................................................................................................................................
μόλις τώρα είχα μια συνομιλία με έναν κύριο στη διπλανή ξαπλώστρα. Τι πεζός που είναι ο κόσμος και πραγματικά στενόμυαλος! Ήθελε λέει να μου πιάσει την κουβέντα μέρες τώρα γιατί με έβλεπε μόνο συνέχεια στην ίδια ξαπλώστρα (έχω και μερικά κολλήματα για να έρχοναι σε ισορροπια με τα προτερήματα μου, όταν μου αρέσει μια θέση θέλω να κάθομαι συνέχεια στην ίδια, γιαυτό έρχομαι απο νωρίς μη μου την πάρει κάποιος άλλος) μαζί με το λάπτοπ μου να γράφω συνέχεια, να γελάω και να τσουγκρίζω τις μπύρες πάνω του και του έκανε τρομερη εντύπωση που ήμουν έτσι μόνος και είχαν πεταχτει τα μάτια μου στην οθόνη και ξεκίνησε να μου λέει κάτι βλακείες για το που είναι η παρέα μου και γιατί ένας νέος άνθρωπος κάθεται με τις ώρες μαζί με το λάπτοπ του, τα πίνει και κάθε τόσο το κερνάει και σφηνάκι....απογοητεύτηκα, τον κοίταζα γεμάτος οίκτο και περιφρόνηση. Ήθελα να του πώ πόσο βαθιά νυχτωμένος είσαι καλέ μου άνθρωπε μέσα στην απόλυτη κενότητα της υπαρξής σου...δεν το έκανα όμως, δεν μου το επιτρέπει η αγωγή μου απλά κάθισα στωικά να του εξηγήσω οτι είμαι μαζί με τους φίλους μου και όχι μόνο με αυτούς αλλα και με τις γκόμενες μου που με φλερτάρουν συνέχεια γιαυτό και κάθε λίγο και λιγάκι κερνάω σφινάκια όχι το λάπτοπ (κουτέ υπάνθρωπε). Συνέχισε να λέει κάτι ακαταλαβίστικα αλλά δεν του έδωσα σημασία. Τι να εξηγήσω τώρα σε αυτόν για το μεγαλείο αυτού του μέσου που μας φέρνει πιο κοντά και μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας, τις σκέψεις μας, τις στιγμές μας....
Σας αφήνω προς το παρόν, θα τα πούμε το βράδυ κατά τις 12 στο γνωστό μπάρ, θα πάω απο νωρίς για να πιάσω τη θέση μου να έχω να ακουμπήσω και το λάπτοπ....σήμερα έχω κέφι για τρελό ξεφάντωμα και μεθύσι και δεν δέχομαι να λείπει κανένας σας απο την παρέα...έλα να συγχρονιστούμε όλοι με το τρία να κατεβάσουμε το σφηνάκι, αυτός ο γύρος κερασμένος απο εμένα!1,2,3...στην υγειά μας! το δικό μου ήταν τεκίλα το δικό σας?

τάδε έφη φιλόσοφος