Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Μια μικρή -μεγάλη ιστορία αγάπης

Λένε οτι ο χρόνος είναι γιατρός. Εγώ θα προσθέσω οτι ο χρόνος απλά σου δίνει χρόνο. Χρόνο να δείς πως θα "ελιχθείς"-αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις. Όταν ησυχάζεις και αποστασιοποιείσαι λίγο απο τα πράγματα (αν έχεις την ικανότητα να κρίνεις αντικειμενικά και κυρίως τον εαυτό σου) μπορεί να δείς την "πραγματική" διάσταση των καταστάσεων.
Ο φίλος Κ. είναι ο πιο αγαπημένος. Γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια χωρίς να έχει υπάρξει κανένα κενό στη σχέση μας. Για τέσσερα χρόνια ήταν με την Λ. πρίν ενάμιση χρόνο χώρισαν. Μια σχέση που είχε περάσει δια πυρός και σιδήρου, που είσαι απόλυτα σίγουρος πως αυτά τα άτομα θα είναι για πάντα μαζί και ακόμα και αν δεν είναι "μαζί-μαζί"  ξένοι δεν θα'ναι.
Ξεκίνησαν απότομα και γεμάτοι ωραία "τρέλα". Περάσανε πολλά, καλά και κακά, συνέχιζαν όμως. Με κάποιο τρόπο (προφανώς έρωτας) ξεπέρναγαν τα πάντα και συνέχιζαν. Συνέχιζαν όμως δεν το ξαναέπιαναν απο την αρχή. Έβλεπες οτι ήθελαν να πάει. Μέσα απο όλες τις όμορφες και άσχημες καταστάσεις κάτι μάθαιναν και συνέχιζαν. Για μας ήταν ο Κ. και η Λ. Ακόμα και όταν συνέβαινε κάτι και βλέπαμε τον Κ. σταναχωρημένο σκεφτόμασταν οτι δεν μπορεί να χωρίσουν αυτοί οι δύο. Και συνέχιζαν. Και ήταν καλά μαζί.
Κάποια στιγμή συνέβει κάτι πολύ δυσάρεστο. Μετά απο αυτό ο Κ. κλείστηκε στην στεναχώρια του, η Λ. στον εγωισμό της. Και πέρασε ο καιρός χωρίς να μιλάνε. Τίποτα.
Και όμως πέρασε ο καιρός, πέρασαν δεκαοχτώ μήνες και να που τώρα σιγά-σιγά κάτι γίνεται μεταξύ τους.




Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Ο κοτσονάτος

Με αφορμή την ανάρτηση της Κoueen περί "παράξενης" συμπεριφοράς των ανθρώπων μιας  κάποιας ηλικίας θυμήθηκα μια δική μου ιστορία με έναν τραγικό, 60αρι, τύπο που έβρισκε το ενδιαφέρον στις πιτσιρίκες (διότι κάθε ηλικία έχει τα δικά της χούγια. Να ξεκαθαρίσω εκ των πρωτέρων οτι ανεξάρτητα απο την ηλικία οποιοδήποτε ανθρώπου σέβομαι και επικτροτώ την διάθεση για έρωτα και αγάπη με μια βασική προϋπόθεση να υπάρχει αξιοπρέπεια και τελοσπάντων μια συνέπεια (κυρίως όσον αφορά την ηλικία)..... βέβαια αν και τα δύο μέλη είναι σύμφωνα και 200 χρόνια να έχουν διαφορά δεν μου πέφτει λόγος. Πλατιάζω όμως και ολοταχώς επανέρχομαι στο θέμα .
Λοιπον ο κύριος αυτός είναι απο αυτούς που αντικειμενικά όταν τους βλέπεις θέλεις να γελάσεις πολύ (και σιωπηλά εύχεσαι να μην σε χτυπήσει και εσένα κανα αστροπελέκι και καταντήσεις κάπως έτσι σε αυτή την ηλικία). Ένας συνεργάτης κάποια στιγμή μου είχε πεί οτι εκεί γύρω στα 60-65 ένας άντρας ή φτιάχνει κήπο ή ψάχνει γκόμενα (αρκετά νεότερη ως επί το πλείστον). Φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο και με τους πιο ηλικιωμένους που γνωρίζουν όλες τις κηδείες και τα μνημόσυνα. Και στις δύο περιπτώσεις με κάποιο τρόπο νιώθουν οτι  ξορκίζουν το κακό. Στη μεν πρώτη οτι ακόμα περνάει οι μπογιά τους στη δε δεύτερη ......ο νοών νοείτο.
Λοιπόν στον "φίλο" μας πάλι. Δίνω περιγραφή : 60αρης με κάμπριο διθέσιο, καραφλόμαγκας (ξεκαθαρίζω οτι δεν έχω κανένα πρόβλημα με σταδιακή αραίωση των μαλλιών διότι είμαι ομοιοπαθής, όχι πολύ όσο πρέπει για την ηλικία μου).
Νομίζω όλοι φανταζόμαστε το θέαμα.
Είχε την (λανθασμένη ) αντίληψη οτι είναι και πολύ ωραίος τύπος. Με facebook, twitter και πιστεύω οτι αυτή τη στιγμή που γράφω θα πρέπει να έχει και μπλογκ. Θα μου πείς τι θα γράφει? Ποιός να ξέρει.... σαμπώς εγώ τι γράφω, για κάποιους μπορεί να είναι τόσο ανούσια ολα αυτά. (ααααα όλα κι όλα αν δεν υπάρξει προβληματισμός (και υπαρξιακή αναζήτηση) εγώ δεν μπορώ, τα έχω ξαναπεί, άλλωστε είμαι ανασφαλής). Τελοσπάντων, για να μην τα πολυ λέω φλέρταρε με μια πολύ καλή μου φίλη. Μεχρι εκεί θα μου πείς όμορφα. Έτσι είπαμε και εμείς.  Πειράζαμε συνέχεια τη Μ. για τις κατακτήσεις της, ο "ερωτευμένος" πέρναγε συνέχεια απο όλα τα μέρη που συχνάζαμε, γενικώς και ειδικώς μας πλεύριζε όλους. Ξέχασα να αναφέρω την ηλικία της Μ. τότε. 20 ετών.
Κάποια στιγμή ο κόμπος έφτασε στο χτένι για τον "ερωτευμενο" και την έπιασε μια μέρα ξερά να της μιλήσει. Σημειωτέον, ουδέποτε η Μ. είχε δώσει κάποιο δικαίωμα και ήταν γνωστο και στο "ερωτευμένο" παλικάρι οτι η κοπέλα είχε σχέση με ένα παιδί στην ηλικία των παιδιών του! Την πιάνει λοιπόν και την αρχίζει και να σου πώ και τι ωραία που είσαι και θα περάσεις όμορφα μαζί μου, με τις βόλτες σου, με τα δώρα σου, με τα έτσι και τα αλλιώς σου (σημείωση: ήταν λίγο πορδόμαγκας γιαυτό και μίλαγε λίγο αλάνικα, του δρόμου βρε παιδί μου, καθότιν και επειδής ψημένος στη ζω,  να 'ούμαι) Αλησμόνητα ατάκα του : θα την περάσουμε κοτσάνι! Τα όμορφα να λέγονται, απο αυτόν έμαθα αυτή την έκφραση, σταθμός σε ολόκληρη την υπαρξή μου. Ποιός Μπαμπινιώτης και ιστορίες εδώ μιλούσε η πείρα. Καταλαβαίνετε οτι όσο η Μ. αρνιόταν τόσο  πιο πολύ "έμπαινε" εκείνος.
Σπορ διθέσιο κάμπριο, τσίτα οι μουσικές, να ανεμίζουν τα ανύπαρκτα μαλλιά και δώσε βόλτες κάτω απο το σπίτι της. Κάποια στιγμή θέλεις η επίμονη άρνηση της Μ., θέλεις οτι μπορεί να "ορέχτηκε" κάποια άλλη σταμάτησε και έμεινε να κάνουμε τον απολογισμό αυτής της ιστορίας.
Όπως ανέφερα και στην αρχή  ο έρωτας είναι κουφός και τυφλός. Χρόνια δεν κοιτά. Συνταγή δεν υπάρχει.
Η διαφορά εδώ είναι οτι  το ερωτευμένο μας παλικάρι ουδέποτε ερωτεύτηκε την όμορφη Μ. Απλά πίστευε οτι λόγω της οικονομικής του κατάστασης θα μπορούσε να αγοράσει οποίον ήθελε και αυτόματα έχασε την αξιοπρέπεια του.
Λόγω του οτι είναι γνωστό νούμερο της περιοχής μας μαθαίνουμε κατα καιρούς παρόμοιες ιστορίες. Εκεί όμως  είναι που έρχεται το μεγάλο, αναπάντητο ερώτημα: Βρε φίλε αφού βλέπεις οτι δεν πιάνει ή άλλαξε target group ή άλλαξε κασέτα!
υ.γ. στην τελική άλλαξε όχημα...πάρε ένα παπάκι!

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Το παπί

Μετά απο τρείς μήνες απουσίας (και κάτι παραπάνω) επέστρεψα...δυνατός και με μια βαθιά ανάγκη να μοιραστώ (ίσως και για να καταλάβω καλύτερα και ο ίδιος όσα συνέβησαν και όσα πρόκειται να έρθουν)
Και όπως λέει και ένας πολύ καλός φίλος τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ε, τότε ας πάμε κατευθείαν στην ουσία.
Ο κύριος λόγος αυτής της απότομης απουσίας μου ήταν κυρίως ψυχολογικός. Μια πολύ σοβαρή κατάσταση που βίωνε ο πολύ καλός μου φίλος με είχε απορροφήσει εξ' ολοκλήρου. Μια απίστευτη ιστορία που πραγματικά μας συγκλόνισε. Να διευκρινήσω οτι δεν ήταν θέμα υγείας, ξέρω και το πιστεύω και ο ίδιος οτι μεγαλύτερα πρόβληματα απο  θέματα υγείας δεν υπάρχουν αλλά και τα επιμέρους, όταν υπάρχει η υγεία, μας προβληματίζουν και μας στεναχωρούν.
Η ιστορία είναι πολύ απλή. Κυριολεκτικά σε μια νύχτα η ζωή του φίλου μου γύρισε τούμπα. Πούλησε τα αυτοκινητά του διότι όπως έχουν γίνει τα πράγματα πια θεωρείται πολυτέλεια να έχει κάποιος αυτοκίνητο πολλών κυβικών, τα σπίτια όχι γιατί δεν είναι δικά του, έκοψε οτιδήποτε θεωρούνταν μέχρι πρότινως αυτονόητο (βόλτες για ποτά με φίλους, φλέρτ, εκδρομές). Έπεσε σε βαθιά κατάθλιψη. Κλείστηκε στο σπίτι των γονιών του και έκλεγε τη μοίρα του μέρα-νύχτα. Χρυσό τον είχαμε κάνει να βγεί λίγο έξω, να περπατήσουμε όπως παλιά. Η ψυχολογική κατάσταση του φίλου μου ήταν πολύ σοβαρή. Για να μην τα πολυ λέω δύο φορές προσπαθησε να τερματίσει τη ζωή του (αποτυχημένα βέβαια, ευτυχώς) και πόσες άλλες τον ψάχναμε όλοι τρομοκρατημένοι γιατί εξαφανιζόταν για ωρες, κάποιες φορές και μέρες. Πήγε σε μοναστήρι, πήγα και εγώ μαζί του. Τι να κάνουμε έπρεπε κάτι να γίνει. Ο φόβος μου για το τι τρέλα μπορεί να έκανε ήταν μεγάλος. Δεν το κρύβω οτι και εγώ ο ίδιος είχα αρχίσει να τα χάνω σιγά-σιγά. Το μόνο που έκανα ήταν να πηγαίνω στο γραφείο και μετά σε αυτόν. Που ήταν  ο άνθρωπος που όλοι είχαμε αγαπήσει? 
Για να μην πλατιάζω, μαζευτήκαμε κάποιοι φίλοι και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι αλλά και τα δικά μας τα οικονομικά είναι πενιχρά όπως καταλαβαίνετε και μόνο μια λύση μπορούσαμε να προσφέρουμε στο φίλο μας. 
Να του αγοράσουμε ένα μηχανάκι, όχι βέβαια αυτόματο σκουτεράκι, ένα παπάκι αλλά απο το όλότελα καλή και η Παναγιώταινα που λέει και ο λαός. Μια και δύο πάμε σε μια αντιπροσωπεία για να δούμε τιμές αλλά δεν μας έβγαινε για καινούργιο και έτσι καταλήξαμε σε ένα μεταχειρισμένο (πάρα πολύ κατάσταση), το πλύναμε, το γυαλίσμε, του κουτιού το κάναμε. Έκεινη την ημέρα ήμουν τόσο χαρούμενος αλλά και φοβισμένος μαζί. Δεν ήξερα πως θα αντιδράσει ο φίλος μου. Πάμε, τελοσπάντων, του χτυπάμε το κουδούνι, με τα χίλια ζόρια κατέβηκε και άλλα τόσα για να βγεί μέχρι την εξώπορτα. Μόλις του το δείξαμε γούρλωσε τα μάτια και ξέσπασε σε κλάματα. Τα χάσαμε. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε αν ήταν απο χαρά ή λύπη και έτσι σαστισμένοι και εμείς απομείναμε να τον κοιτάμε.....Γύρισε μας κοίταξε και μας αγκάλιασε....
Απο τότε είναι πολύ καλύτερα. Καβαλάει το παπάκι του, βάζει λίγη βενζίνα και οργώνει την Αθήνα. 
Χαλάλι του αυτοί οι μήνες, όλοι οι άνθρωποι κάποιες φορές μπορεί να πέσουν το θέμα είναι να ξανασηκωθούν και στην δική μας περίπτωση να καβαλήσουν το παπάκι τους και να "σχίσουν" τους δρόμους!


υ.γ. Δεν το κρύβω πως πολλές φορές σκέφτηκα αυτό εδώ το μπλόγκ, όπως βέβαια οτι παρόλο που δεν έγραφα διάβαζα τα μπλόγκ των  λίγων φίλων  που είχα κάνει αλλά μπου ήταν αδύνατο να γράψω και στο δικό μου αλλά και στους φίλους. Μου κάνανε συντροφιά πάντως αυτά που διάβαζα.